کمبود سرمایه و تقاضا، سد راه فولاد کم‌کربن

‌می‌متالز - کارشناسان صنعت فولاد معتقدند تحقق اهداف کربن‌زدایی بدون افزایش چشمگیر حمایت‌های دولتی و آمادگی مشتریان برای پرداخت هزینه بیشتر، دور از دسترس خواهد بود.

به گزارش می‌متالز، رهبران صنعت فولاد جهان نسبت به کندی روند توسعه پروژه‌های «فولاد سبز» ابراز نگرانی کرده‌اند. این موضوع در نشست سالانه انجمن‌های فولادی جهان در سنگاپور مورد بحث قرار گرفت و فعالان این صنعت هشدار دادند که بدون حمایت مالی گسترده‌تر دولت‌ها و افزایش تقاضا برای محصولات کم‌کربن، روند کاهش انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در صنعت فولاد با سرعت بسیار پایینی ادامه خواهد یافت.

بر اساس اعلام انجمن جهانی فولاد (Worldsteel)، حدود نیمی از پروژه‌های برنامه‌ریزی‌شده فولاد سبز در سراسر جهان تاکنون به تعویق افتاده‌اند. در حالی که برای کربن‌زدایی کامل این صنعت به حدود ۱.۵ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری نیاز است، دولت‌ها تاکنون تنها ۲۰ میلیارد دلار منابع مالی برای این هدف اختصاص داده‌اند. این شکاف عظیم سرمایه‌گذاری، یکی از مهم‌ترین موانع پیش روی تحول صنعت فولاد به سمت فناوری‌های کم‌کربن محسوب می‌شود.

«شائو-لیانگ ژونگ»، معاون دبیرکل انجمن جهانی فولاد، اعلام کرد که مجموعه پروژه‌های فعلی در بهترین حالت تا پایان دهه جاری تنها قادر خواهند بود سالانه حدود ۷۰ میلیون تن فولاد سبز تولید کنند. این رقم در مقایسه با تولید جهانی پیش‌بینی‌شده که حدود ۲ میلیارد تن در سال برآورد می‌شود، سهم بسیار اندکی را تشکیل می‌دهد.

به گفته وی، حدود نیمی از پروژه‌های فولاد سبز به دلیل مشکلات مالی، ضعف تقاضای بازار یا کمبود هیدروژن سبز با تأخیر مواجه شده‌اند.

کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد تقریباً متوقف شده است

ژونگ همچنین تأکید کرد که با وجود تعهدات گسترده شرکت‌های فولادی برای کاهش انتشار گاز‌های گلخانه‌ای، شدت انتشار کربن به ازای هر تن فولاد تولیدی طی ده سال گذشته تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. این موضوع نشان می‌دهد که تلاش‌های فعلی صنعت برای دستیابی به اهداف اقلیمی هنوز نتوانسته تأثیر قابل توجهی بر عملکرد زیست‌محیطی این بخش بگذارد.

فعالان بازار و تولیدکنندگان فولاد معتقدند یکی از دلایل اصلی کندی توسعه فولاد سبز، عدم تمایل بسیاری از مصرف‌کنندگان به پرداخت هزینه اضافی برای محصولات کم‌کربن است. فولاد سبز به دلیل استفاده از فناوری‌های نوین و انرژی‌های پاک، هزینه تولید بالاتری نسبت به فولاد سنتی دارد و در شرایط کنونی بسیاری از خریداران ترجیح می‌دهند محصولات ارزان‌تر را انتخاب کنند.

در حالی که کشور‌های توسعه‌یافته به دنبال کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد هستند، سرمایه‌گذاری در کوره‌های بلند سنتی همچنان در کشور‌هایی مانند هند و کشور‌های جنوب شرق آسیا ادامه دارد. بسیاری از این تأسیسات دارای عمر عملیاتی تا ۴۰ سال هستند؛ موضوعی که می‌تواند وابستگی صنعت فولاد جهانی به فناوری‌های پرکربن را برای چند دهه آینده تداوم بخشد.

چالش رقابت‌پذیری فولاد سبز در اروپا

در همین حال، مطالعه‌ای از سوی مؤسسه تحقیقاتی Fastmarkets نشان می‌دهد که هزینه‌های تولید فولاد سبز در اتحادیه اروپا، رقابت‌پذیری این محصولات را با چالش جدی مواجه کرده است. بر اساس این گزارش، تولیدکنندگان منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA) در هر دو مسیر تولید مبتنی بر هیدروژن و همچنین فناوری احیای مستقیم آهن با گاز طبیعی (DRI)، از مزیت هزینه‌ای قابل توجهی نسبت به تولیدکنندگان اروپایی برخوردار هستند.

صنعت فولاد جهانی در مسیر گذار به تولید کم‌کربن با موانع جدی مواجه است. کمبود سرمایه‌گذاری، هزینه بالای فناوری‌های جدید، محدودیت عرضه هیدروژن سبز و ضعف تقاضای بازار موجب شده است بسیاری از پروژه‌های فولاد سبز متوقف یا به تعویق بیفتند. در شرایطی که تولید فولاد سبز تا پایان دهه سهمی بسیار محدود از تولید جهانی خواهد داشت، کارشناسان معتقدند تحقق اهداف اقلیمی این صنعت بدون حمایت‌های مالی گسترده‌تر و ایجاد مشوق‌های قوی برای مصرف‌کنندگان امکان‌پذیر نخواهد بود.

منبع: پایگاه خبری - تحلیلی ایراسین