به گزارش میمتالز به نقل از ایراسین، برای ناظران خارجی، اقتصاد صنعتی ایران در سال ۱۴۰۴ ممکن است تنها با اعداد کلان صادرات غیرنفتی (۵۷.۸ میلیارد دلار با رشد ۱۵.۶ درصدی) شناخته شود. اما بررسی دقیقترِ بخش صنعت فولاد و معدن، داستان جذابتری را روایت میکند: داستان صنعتی که قواعد استراتژی رقابتی را بازخوانی کرده و مانند رهبران تراز اول فولاد جهان، در حال رفع گلوگاههای زیرساختی و حرکت به سمت لبههای تکنولوژی است.
در ادبیات استراتژی رقابت در مییابیم که تامین نهادهها پایه رقابتپذیری است. در سالهای گذشته، آب و برق پاشنه آشیل فولادسازان ایرانی بود و برای گذار از آن میبایست آمار ۱۴۰۴ نشان میدهبایست سرمایه گذاری جدی در این بخش صورت میگرفت؛ استراتژی شرکتهای بزرگ از چانهزنی با دولت به سرمایهگذاری مستقیم در زیرساخت تغییر کرده است؛ الگویی که پیشتر در شرکتهایی نظیر بائواستیل چین یا پوسکو کره جنوبی دیدهایم.
تولیدکنندگان برتر جهان میدانند که حاشیه سود در تولید محصولات با ارزش افزوده بالا نهفته است. گزارشهای ۱۴۰۴ حاکی از حرکت معنادار زنجیره تامین به سمت تولیدات خاص و بومیسازی تکنولوژیهای پیچیده (High-Tech) است:
در کنار تمایز، استراتژی «رهبری هزینه» با افزایش بهرهوری ماشینآلات و ثبت رکوردهای تولید دنبال شده است.
الگوی رهبران جهانی فولاد نشان میدهد که بدون رعایت استانداردهای زیستمحیطی، اجتماعی و حاکمیت شرکتی (ESG)، نفوذ در بازارهای جهانی غیرممکن است. صنعت ایران در سال ۱۴۰۴ سیگنالهای قدرتمندی در این حوزه ارسال کرد:
اگر بخواهیم این دادهها را جمعبندی کنیم؛ صنعت فولاد ایران در سال ۱۴۰۴ با درک صحیح از ادبیات استراتژی رقابتی، استراتژی خود را تنظیم کرده است. تهدید تامینکنندگان (انرژی و آب) را با ادغام عمودی و سرمایهگذاری مستقیم خنثی کرده و شدت رقابت را با حرکت به سمت تولید محصولات دارای ارزش افزوده بالاتر (استراتژی تمایز) مدیریت کرده است.
با پشتوانه رکوردهای بیسابقه اقتصاد کلان (تولید ۵.۱ میلیون بشکه نفت و کسب جایگاه سوم اوپک)، منابع مالی لازم برای این گذار تکنولوژیک فراهم شده است. اگر این روند تبدیل سودآوری به داراییهای نامشهود (تکنولوژی، هوش مصنوعی، انرژیهای پاک) ادامه یابد، فولاد ایران در دههی آینده نه تنها یک تولیدکننده حجمی، بلکه یک بازیگر کلیدی در زنجیره تامین جهانی فولاد سبز و پیشرفته خواهد بود.
منبع: ایراسین